ชายหนุ่มผู้อาศัยในดาวตัวเอง


ชายหนุ่มรูปร่างล่ำสัน เผยรอยสักที่
ต้นแขนด้านขวาเดินเขามาทักทายผม “จะเอาอะไร?”

“มาซื้อของ” ผมตอบไปด้วยน้ำเสียงที่เกรงใจ บทสนทนาเริ่มต้นเริ่มออกรสตั้งแต่เจอกัน
ผมสอบถามถึงเบอร์ร้าน และเบอร์มือถือ ที่ลงประกาศไว้ในหน้าเว็บไซท์ของร้าน เสียงเจ้าของร้านตอบกลับมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ผมปิดมันไปแล้ว การสื่อสารแบบนี้มันทำลายชีวิต”

“ทำลายชีวิตยังไงว่ะ” ผมคิดอยู่ในใจ จากนั้นชายผู้นั้นก็อธิบายถึงสิ่งที่ผมได้ถามไปอย่างชนิดที่ว่า เหมือนเขาถูกสิ่งเหล่านี้กดทับมานานแสนนาน “โทรมาเยอะ ทุกวัน ทั้งวัน โทรมาเช็คราคา โทรมาแล้วก็บ่นว่าแพง โทรสั่งแล้วก็ไม่มาเอา โทรมาถามว่าเปิดมั้ย โทรมาว่าร้านอยู่ไหน …….”

ชายหนุ่มผู้นั้นพูดเสร็จก็มองหน้าผม แล้วบอกว่า ภาษาอังกฤษ เขาเรียกว่า FUCK แต่มันเป็น แฟค มันเป็นความจริง คนเหล่านั้นรู้ถึงการได้มามั้ย ว่าความลำบากของการได้มานั้นเป็นอย่างไร การที่จะสต็อกของไว้เยอะๆ เพื่อที่ว่าผู้ซื้อเข้ามาแล้วมีของครบนั้น มันต้องลงทุนไปเท่าไหร่ ส่วนพวกที่ถามว่าร้านเปิดมั้ย ร้านทำไมไม่เปิด หาร้านไม่เจอมาไม่ถูก เขาตอบผมด้วยเหตุการณ์ในตอนเด็ก เขาเล่าว่าเวลาพ่อผมพาผมไปซื้อของเล่นที่ร้านขายของเล่นที่ตั้งใจไว้ แต่เมื่อไปถึง ร้านปิดโดยที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า พ่อผมพูดกับผมว่า “ไม่เป็นไรวันหลังพ่อจะพามาซื้อใหม่” แต่คนเดี๋ยวนี้มันไม่ใช่ มันรอไม่เป็น มันจะบอกให้เปิดร้าน ผมมีเงินซื้อ ผมมีเงินจ่าย มันจะซื้อของ จะเอาเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ … FUCK

ในใจผมคิดว่า ชายผู้นี้เขามีอะไรลึกๆ ภายในใจเขาหรือไม่ เพราะวิธีการคิดหรือสิ่งที่เขาพูดมันตรงมาก สำหรับคนแปลกหน้าอย่างผม แล้วจู่ๆ ชายผู้นั้นบอกมีอะไรจะให้ผมดู เขาเดินไปยังห้องๆ หนึ่ง ซึ่งมีหิ้งเหล็กที่ถูกสร้างไว้อย่างมั่นคง พร้อมผ้าคลุมสิ่งของสิ่งหนึ่ง รถฮาร์เลย์ คันที่พ่อเขา สร้างไว้ให้เป็นของขวัญกับเขา รถคันที่ถูกสร้างด้วย

รูปประกอบ ชายหนุ่มผู้อาศัยในดาวตัวเอง

ความรักที่มีต่อลูกชาย และความรักที่มีต่อสิ่งสะสม ไม่ว่าจะต้องข้ามประเทศ ไปซื้ออะไหล่ และหากได้มาแล้วไม่ถูกใจ ก็จะต้องกลับไปด้วยตัวเอง ไปแก้ไขแล้วหาอะไหล่ชิ้นอื่นมาปรับ จนออกมาเป็นเจ้าคันที่อยู่ตรงหน้าผม

ประวัติของเจ้าฮาร์เลย์คันสวยคันนี้พรั่งพรูออกมาจากชายผู้เป็นลูก ถ่ายทอดเรื่องความรู้สึกที่มีต่อรถ และพ่อผู้ซึ่งมอบสิ่งนี้ให้เขา ผมถามว่าแล้วทำไมพี่ถึงเก็บไว้บนหิ้งแบบนี้ ชายผู้นั้นตอบผมว่า “ของใช้งานบางอย่างมันเหมาะสำหรับที่จะเก็บไว้ชื่นชม มากกว่าเอามาใช้อย่างไม่เห็นคุณค่า” ชายผู้นั้นพูดไปพร้อมกับมือของเขาลูบรถคันนั้น แววตาของเขาเหมือนย้อนกลับไปสู่เรื่องราวในอดีตของรถคันนี้ก่อนจะจากกัน

ผมถามชายผู้นั้นว่า “แล้วไม่คิดจะพามันไปเที่ยวบ้างเหรอ” ชายผู้นั้นเปิดกางเกงให้เห็นถึงรอยบาดแผลอันน่ากลัวที่ขาของเขา แผลซ่ึงเกิดจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่ ทำให้เขาไม่สามารถขับรถคันนั้นได้อีกแล้ว พร้อมกับบอกกับผมว่า”ไม่มีโอกาสแล้ว 365 วันผมอยู่บ้าน ไม่ออกไปเที่ยวไหน ชีวิตของผมมันมีแค่สี่อย่าง ดูดบุหรี่ อ่านหนังสือรถฮาร์เลย์ ดูดกัญชา และกินยานอนหลับ เท่านี้แหละ ผมพอแล้ว”

present perfect
23/11/54

You can leave a response, or trackback from your own site.