ชีวิตที่วิ่งหนีบางสิ่ง


สูดอากาศดมลมแล้งมาหลายวัน

ฝนเม็ดอ้วนของต้นฤดูร้อน เริงร่าบนหลังคาบ้านดังเปาะแปะ ดูสนุกสนาน ดวงอาทิตย์ที่ถูกหมอกควันบังจนดูหม่นเศร้า เผยอรอยยิ้มร่า สายฝนปรอย ชะล้างผืนดินให้ชุ่มฉ่ำ ต้นไม่ใบหญ้ารอบบ้านดูกระชุ่มกระชวยเหมือนได้ดื่มยาชูกำลัง หลังจากที่แห้งเหี่ยวเฉาทำทีใกล้จะตาย

ที่ที่ฉันอยู่นี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฉันไม่เหงา แต่ความเหงาไม่เคยทำให้ฉันหงอยหรอก อย่าหาว่าฉันกล้าที่จะอยู่เผชิญหน้ากับควาเหงาได้ตามลำพัง เพียงแต่ว่าฉันไม่ได้รู้สึกกลัวความเหงาต่างหาก
วันนี้ฉันไม่เหงา เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันก็เหงา ความเหงามันเอาใจยากทีเดียว เดี๋ยวมา เดี๋ยวไป มันไม่ได้อยู่กับเราตลอดเวลา เวลาเราเหงา เราชอบออกวิ่งไปไล่หาความสุข ฉันว่าความสุขมันคอยแต่วิ่งหนีเรา คล้ายเราวิ่งเล่นกับมัน จับให้ได้ไล่ให้ทัน

ความสุขไม่เคยหยุดรอในขณะที่เราวิ่งตาม มันอาจกำลังสนุกที่เราวิ่งตามมันไม่ทัน และมันจะหันมาหัวเราะเยาะเราทุกเวลา แต่เมื่อเราหยุดวิ่งไล่ สักพักหนึ่งเดี๋ยวไอ้ตัวความสุขมันก็หยุด และเมื่อเราไม่เล่นกับมัน เดี๋ยวมันก็เหงาขึ้นมาเอง สุดท้ายมันก็หยุดให้เราจับ

ความสุขกับความเหงา
เพื่อนสองตนนี้มันมีหน้าตาคล้ายกันเหมือนพี่น้องฝาแฝด คล้ายกับความยากจนและความร่ำรวย ติดที่มันมีลักษณะนิสัยต่างกัน เพราะความสุข มักทำให้คนหัวเราะหรือแม้แต่ยิ้มในใจ ฉันจึงอยากรู้จักความสุขมากกว่าความเหงา แต่หากฉันยังไม่รู้จักกับความเหงา แล้วฉันจะรู้จักความสุขได้ อย่างไร และหากฉันไม่รู้จักความยากจน แล้วฉันจะรู้จักความร่ำรวยได้อย่างไร ความเหงากับความสุขมันมาด้วยกัน และบังเอิญความเหงามักเดินนำหน้าความสุขมาก่อน ฉันจึงจำเป็นต้องรู้จักกับความเหงาก่อนอย่างเลือกไม่ได้เวลานี้

ฉันไม่ได้มาคุยเพื่อคลายเหงา และนั่งรำพันตีสีหน้าเศร้าว่าฉันเหงาใจจะขาด ฉันก็แค่อยากเป็นสัตว์ในสังคม ที่รู้จักหลบหลีกและปฏิเสธกับเขาเป็นบ้าง มันไม่เห็นจะยากนี่นา จนบางทีฉันก็สงสัยตัวเองว่า ฉันโชคดีหรือโชคร้ายที่ได้เกิดเป็นสัตว์สังคม แต่ความจริงก็ยังคงบอกย้ำให้เรากลัวอยู่ เสมอว่า เราไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ตามลำพังโดยปราศจากเพื่อนหรือคนรัก

เรากลัวที่จะอยู่คนเดียว

เพราะความเหงามีอยู่ทั่วทุกที่เช่นเดียวกับความสุข มันอยู่ทั้งในวงปาร์ตี้งานวันเกิด ร้านเหล้า ร้านกาแฟ ร้านหนังสือ สวนสนุก โรงภาพยนตร์ ห้างสรรพสินค้า ตลาด ริมถนนคนเดิน วัด ภูเขา ทะเล บ้านเช่า หอพัก ครอบครัว ในต่างแดนที่แสนไกล หรือแม้แต่ในเสียงหัวเราะ คุณเคยหัวเราะกับตัวเองเมื่ออยู่กับความเหงาตามลำพังไหม? ในขณะที่เรากำลังวิ่งไล่ตามความสุข ความเหงาก็วิ่งไล่ตามเราเช่นกัน มันเคียงคู่มาด้วยกัน และยากเกินที่เราจะหนีทัน มันวิ่งเร็ว และมันสามารถสะกดเวลาให้เดินช้าลง จนรู้สึกว่านาฬิกาหยุดหายใจไปพักใหญ่ ก็เพื่อที่เราจะได้อยู่กับความเหงานานๆ ในขณะที่ความสุขวิ่งหนีเราไปจนลิบตา สุดท้ายแล้ว ฉันก็ต้องนั่งอยู่กับมันตามลำพัง ในทุกๆที่ซึ่งฉันไม่อยากจะเจอและสนทนากับมัน

รูปชีวิตที่วิ่งหนีบางสิ่ง

ไอ้เจ้าความเหงาตัวนี้ มันตื๊อ มันไล่ มันเบียด มันกลืน มันทำทุกอย่างที่จะให้อยู่ใกล้กับคนเหมือนกับว่าตัวมันเอง ก็เหงาเช่นกัน มันไม่เคยยอมแพ้ง่ายๆ ยิ่งฉันพยายามหลีกเลี่ยงหรือวิ่งหนีมัน มันกลับวิ่งเข้ามากอดรัดจนแทบจะกลายเป็นร่างเดียว ร่างที่โดดเดี่ยวโดยมีความเหงาห่มคลุม ในยามนอน มันจะคุยกับเราไม่เลิก แม้จะพยายามข่มตาให้หลับ

หลายปีมาแล้ว ณ เมืองที่ไม่เคยหลับใหล

บนที่นอนผ้านวมผืนบาง ใต้ผ้าห่มภายในห้องเช่าของบ้านไม้หลังหนึ่ง ฉันนอนซมเพราะฤทธิ์ไข้จนหนาวสั่น ห้องที่มืด มีเพียงแสงไฟนีออนจากบ้านนอก ที่สาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่างบานเกล็ด ผ้าม่านไหวเนิบนาบ มันยืนตะคุ่มอยู่ในเงาสลัว ฉันมองออกไปที่นอกหน้าต่าง ด้วยความรู้สึกที่เปล่าเปลี่ยวและว้าเหว่ ในเวลานั้นฉันมองเห็นมัน ความเหงายืนอยู่นอกหน้าต่าง เพื่อรอให้ฉันเชื้อเชิญเข้ามา

เสียงรถวิ่งบนท้องถนนและเสียงหมาเห่าทอดเป็นระยะตามตรอกซอย ในคืนดึกสงัด มันดังไม่พอที่จะไล่ความเหงาให้หายไปจากระเบียงนอกหน้าต่าง และด้วยเพราะฤทธิ์ไข้ จึงทำให้ฉันอ่อนแรงจนไม่สามารถวิ่งออกไปหาความสุขภายนอกได้ ในค่ำคืนของเมืองใหญ่ ที่มีไฟระยับดั่งดวงดาว
คืนนั้นฉันมีแค่ความเหงามองดูฉันอยู่ห่างๆจนหลับไป

บางครั้ง ฉันก็คิดว่า เพราะความเย็นชาของฉันมันดูเย่อหยิ่งจนน่าจะมีความเหงาเป็นเพื่อน ฉันหลบหลีกความเหงาจากเมืองใหญ่ มาหาความเหงาในเมืองเล็ก ฉันไม่คิดด้วยซ้ำว่า จะได้มาเจอความเหงาที่นี่ด้วยเช่นกัน ความเหงาที่นี่ต่างจากในเมือง เป็นเป็นความเหงาที่น่ารักทีเดียว ฉันว่ามันน่ารักดี เพราะมันไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกเศร้า และท้อใจเวลาที่ฉันอยู่กับมัน

ฉันใช้ชีวิตอยู่กับความเหงาจนคุ้นชิน ในขณะที่ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์ยังคงแบ่งกะกันทำงาน เพื่อนฉันอีกสี่ตนหนึ่งก็เข้ามา มันคือ เพื่อนสนิทของความเหงาที่เคยวิ่งหนีไปไกลนั่นเอง เพื่อนทั้งสี่ตนนี้ชื่อ ความสุข ความสงบ ความเงียบ ความเหงา และความสุข คือเพื่อนที่ดีจริงๆ.

17 มีนาคม 2552
ห้าทุ่มห้านาที ที่บ้านเช่าเวียงเหนือ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน

You can leave a response, or trackback from your own site.