ศาลาแดง


255251_10151088770203113_1407699286_n

ศาลาแดง เป็นถนนเล็กสายหนึ่งที่ผมผูกพันมาตลอด 18 ปี

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ในกรุงเทพฯ ตอนอายุ 12

มันเป็นเส้นทางที่สำคัญในชีวิต เพราะมันคือเส้นทางที่ผมใช้เดินหลังจากเดินออกจากบ้านในตอนเช้า ระหว่างสิบนาทีที่เดิน มันเป็นสิบนาทีแห่งสมาธิที่มีเวลาไตร่ตรองบางอย่างก่อนออกไปชกกับมัน และในตอนค่ำหลังจากที่ผ่านสิ่งต่างๆ มาตลอดทั้งวัน ก็มีโอกาสทบทวนสิ่งเหล่านั้นอีกรอบก่อนที่จะกลับถึงบ้าน

โดยส่วนตัวแล้วผมเกลียดถนนสาทร..

มันเป็นสถานที่ที่น่าเบื่อ และแปลก..

ในตอนกลางวันรถจะติดมากและเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินทาง “มา” ทำงาน แต่ในตอนกลางคืน พวกเขากลับหายกลับบ้านไป ไม่มีใครอยู่ที่นี่ ไม่มีชีวิต มีแต่ตึกร้าง โรงแรม และสถานฑูตกับทหารหน้าป้อม ในตอนกลางคืนถนนสาทรจะเงียบเหงาไร้ผู้คน ไร้ร้านกาแฟ ไร้เสียงเพลงหรือสิ่งใดๆ ผมจึงไม่มีเพื่อนบนถนนสายนี้ ทุกอย่างเป็นเพียงแค่เส้นทางผ่านที่ไร้ชีวิต ฟังดูเศร้าสร้อยหดหู่ แต่จริงๆ แล้วไม่เลย เพราะผมค่อยๆ เข้าใจมันผ่านการเติบโตในชีวิตอย่างช้าๆ เป็นขั้นเป็นตอน

โดยมากผมอยู่คนเดียว เดินทางคนเดียว ทำงานคนเดียว ดูหนังคนเดียว กินข้าวคนเดียว ไปนั่งในบาร์คนเดียวจริง ๆ มันเป็นชีวิตที่สงบและไร้มลพิษ ผมติดการมีชีวิตคนเดียวมาก จนบางครั้งก็รู้สึกแปลกๆ ที่จะต้องใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ไม่ใช่เพราะผมไม่ชอบ แต่เพราะไม่ชิน.. ความเงียบ เสียงเพลงช้า ๆ และหนังสือดี ๆ จึงกลายมาเป็นเพื่อนคนสำคัญแทนในหลายๆ ช่วงเวลาของชีวิต

แต่ในทุกๆ พื้นที่ที่แห้งแล้ง มักมีอะไรดีๆ และสวยงามซ่อนอยู่เสมอ

7 ปีที่แล้วร้าน “กาแฟบางรัก” ได้เปิดตัวขึ้น ตอนแรกผมนึกว่าที่นั่นเป็นร้านกาแฟ แต่จริง ๆ แล้วเป็นร้านอาหารที่อร่อยแต่ไม่แพงเมื่อเทียบกับสถานที่ตั้ง.. รู้ตัวอีกที..ที่นั่นกลายเป็นบาร์ที่ผมไปฝังตัวอยู่คนเดียวทุกคืนหลังเลิกงาน ไม่พูดคุยกับใคร เพราะผมไม่รู้จักใครที่นั่น… น้อยคนที่จะรู้ถึงความเงียบเหงาแบบประหลาดๆ ของการมีชีวิตใจกลางเมืองในย่านนี้… แสงสีเสียงในสีลมดังจริงแต่ผมไม่ได้ยินอะไรที่นั่น

แล้วสักพักผมก็เริ่มพูดคุยกับคนอื่น… โดยการแนะนำของ
ผู้หญิงคนหนึ่ง.. ผมได้เพื่อนเป็นนายธนาคาร เป็นนักลงทุน เป็นผู้บริหารบริษัทใหญ่ๆ แต่ในขณะเดียวกันก็มีศิลปิน
นักดนตรี นักเขียน คนทำหนัง เวียนวนอยู่ที่ร้านแห่งนั้น

อย่างลับๆ เงียบ ๆ ผมได้รู้จักบุคคลสำคัญๆ และเป็นรอยต่อในชีวิตผมมากมายหลายคน ที่นี่.. ผมได่้รู้จัก
พี่หนุ่ม พรเทพ จิตผ่อง รุ่นพี่ศิลปินที่ผมเคารพรัก ที่นี่ ผมเริ่มต้นศึกษาธรรมะและพระพุทธศาสาจากการเชื้อชวนของ
ผู้หญิงคนเดียวกันนี้

7 ปีผ่านไป.. ชีวิตผมระหกระเหิญเร่ร่อนไปตามทิศทางจากแรงขับของสัญชาติญาณแบบบ้าบิ่นที่ผมสะสมมาจากวัยเด็กที่ชำรุด และค่อยๆ เยียวยาตัวเองผ่านงานภาพยนตร์และการเอาชีวิตเข้าแลกและยอมเจ็บปวดเพื่อที่จะได้เรียนรู้…

ผมไม่ได้เดินเข้าออกร้านกาแฟบางรักบ่อยเหมือนเคย..แต่ทุกครั้งที่เดินผ่าน ความทรงจำเก่าๆ ในช่วงเวลาที่่เริ่มต้นที่จะพยายามบินก็พุ่งเข้ามาเตือนสติ…

ผมดีใจ… ที่รุ่นพี่ของผมคนนี้ทำสำเร็จในสิ่งที่เธอฝันไว้..
คุณว่าจะมีสักกี่คน..ที่ทุ่มเททำร้านอาหารใจกลางสีลมเป็นเวลา 7 ปี อย่างต่อเนื่อง แล้วฝันว่าวันหนึ่ง.. จะสามารถสร้างเว็บไซต์ที่อยากมีซะที..

ที่แปลก..คือในเว็บไซต์ที่ใช้ชื่อเดียวกันนี้.. กลับไม่ได้พูดถึงอาหาร กาแฟ หรือเครื่องดื่มที่ร้านขาย.. แต่มันกลับพูดถึงอะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไป..

253976_10151066724738113_1115502437_n

ภาษาอังกฤษของเว็บไซต์แห่งนี้บอกไว้ว่า
“a place for everyone who enjoys little things in life” ซึ่งแปลตรงตัวไม่ซับซ้อนว่า “สถานที่สำหรับทุกคนที่หลงใหลในอะไรเล็ก ๆ ในชีวิต”

แต่เมื่อกดเข้าไปดูคุณจะเห็นหัวข้อใหญ่ ๆ อยู่หลายหัวข้อด้วยกันคือ “Inspiration, Art & Design, Film, Book, Music, Travel, Activities, News & Events” ซึ่งจริง ๆ แล้วฟังดูไม่เล็ก แต่กลับดูกว้างและครอบคลุมหลายสิ่ง..

เจ้าของเว็บไซต์ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับเจ้าของร้าน ได้บอกกับผมว่า “ไอ้ทั้งหมดทั้งปวงนี้จริง ๆ แล้วมันก็อาจจะไม่ใช่อะไรเลยก็ได้…นอกจาก ความรัก”

ดีใจที่ยังมีคนที่หลงใหลในอะไรเล็ก ๆ หลงเหลืออยู่บ้างครับ..

15/07/2556
อาร์ต ปฐวี

Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.