ลมแตะที่ปลายจมูก


สรุปแล้ว เรารู้รึเปล่า..
ว่าเราทำอะไรอยู่กันแน่
เราไม่มีใครจริง ๆ หรอก เกือบทุกคนก็เพียงคิดแค่
เรื่องของตัวเอง
คนที่รักเราจริง ๆ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นเอง
.
.
ความโกรธ เกิดขึ้นทุกเวลา ขณะที่อัตตาของเราพองโต
มันถาโถมเข้ามา แบบไม่เคยมีจังหวะให้เราได้ตั้งตัวเลยจริงๆ
ต่างคน ต่างมีข้อจำกัดของตัวเอง
แต่น้อยครั้ง ที่พวกเราจะตระหนักถึงข้อจำกัดของคนอื่น
.
.
ความว้าเหว่ในโลกมายาท่ามกลางโมงยามที่บทสนทนา
เริ่มต้นขึ้น ดูจะเป็นสิ่งที่โหดร้ายและน่าสลดเสียยิ่งกว่า
ความเดียวดายในโลกที่มีเพียงเราอยู่โดยลำพัง
.
.
เมื่อได้นั่งอยู่คนเดียว.. ไร้ผู้คน..
มนุษย์จะมองเห็นหนทางที่ชัดเจนอันจะนำไปสู่
การพัฒนาในจิตวิญญาณ
หรือแม้กระทั่งศักยภาพในความคิดของตน
.
.
ภาพประกอบ ลมแตะที่ปลายจมูก
หากแต่เมื่อมนุษย์มีโอกาสได้นั่งอยู่ในโมงยาม
ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่หลากหลาย
เขาเหล่านั้นก็อาจจะถูกแปรสภาพเหลือเพียงก้อนธาตุเล็กๆ
ที่ไร้แก่นสาร หรือความหมายใด
.
.
หรือหาไม่เจอแม้เพียงแต่อณู
ที่จะถูกนับเป็นส่วนหนึ่งส่วนใด
ของสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ ณ ขณะนั้นก็ว่าได้
.
.
อาร์ต ปฐวี
25 มกราคม 2555

กรุงเทพมหาละคร
You can leave a response, or trackback from your own site.